In de zes poten

Niet dat ik het verzin
insectenhotels zijn in
Laat ze maar betijen
denken dankbaar de solitaire bijen
Laat ze maar gaatjes boren
naar ons welbehoren
We houden van alle soorten gaten
liefst in vele maten
Een diameter van 3 millimeter
tot wel 7 millimeter
een diepte van 30 millimeter
tot wel 80 millimeter
Wees gerust,
wij kruipen er wel in
we zijn geen spin
Als het gaatje ons bevalt
gericht is op het zuiden
zullen we het zeker inluiden
Al gauw leggen we eitjes
metselen ’t gaatje waterdicht
weg van alle zonnelicht
We doen soms lange zoektochten
maar ’t beste hotel dat we bezochten
noemde ‘hotel in de zes poten’
niet verwonderlijk dat er daar al zo vele gaatjes waren afgesloten…

30 september 2019

Windgewuif

Laat de herfst maar komen
zijn wind buigt takken en bomen
Buigen allen in dezelfde richting
het lijkt wel een verplichting
Allen doen mee
golvend op de windenzee
Buigen en wuiven op hun eigen manier
met hun eigen scharnier
snel trillende bladeren
als tongen die vergaderen
roepen ruisend vaarwel aan de zomer
welkom aan de nieuwkomer
Herfst genaamd
om zijn regen en wind befaamd
doch ook om de wonderlijke geuren en kleuren
die mensen opfleuren
Wandelend door de wind
zie ik een boer die van alles vastbindt
Hij wuift
Ik wuif terug naar allen die wuiven
ook naar de wolken die  nu snel voorbijschuiven

29 september 2019

Trage wieken

Canadese ganzen vliegen in rechte lijn weg
scheren vlak boven de auto’s op de snelweg
het is hun dagelijkse trekweg
Van de slaapplaats
naar de fourageerplaats
Ze zijn met tien
mooi om te zien
hoe ze met trage vleugelslag
beginnen aan hun werkdag
Laat ze maar vliegen
voor ik er zelf ga in vliegen
Bedankt ganzen voor deze fijne ochtendgroet
Het doet me echt ontroerend goed

29 september 2019

Wild & tam

In de vroege herfst zie je van ver
Tamme kastanje met opvallende bolsster
Vele pinnetjes omringen de bol
de vrucht staat er gewoon van vol
Langs alle kanten lijkt het op een ster
vandaar de naam bol-ster
Echter.... anders gesteld is het met de Wilde kastanje
die heeft minder pinnen als franje
Vrucht lijk op een zeemijn
grof en minder fijn
Hij moet dus 't zelfde doen met minder pinnen
zowel van buiten als van binnen
maar desondanks toch niet minder te beminnen
Kortom ... hij is gewoon wilder
en de tamme milder

28 september 2019

Zwart, zwarter, zwartst

Zo zwart als een Raaf
zo zwart als rijpe bessen van Vlier
zo zwart als de jonge pluim van ‘t Riet
zo zwart als Roet
maar niets ...
dat het zo zwart doet
als de zwarte knoppen van de Es
Pik maar dan ook pikzwart
en tevens keihard
hangen de knoppen in zwart te pronken,
naar ons te lonken
ze zijn ondertussen immers goed aangesterkt
er is een ganse zomer niet in ’t zwart aan gewerkt
Nu de bladeren vergelen
zie je goed deze zwarte knoppen aan de stelen
ze zijn met velen
Tot slot, nog één ding
we willen noch Vlier noch Riet noch Raaf zwart maken
maar u enkel de schoonheid van de Es laten smaken

24 september 2019

Bessencouleur

Wat zijn dat voor bessen vroeg de zoon
op vragende toon
Dat zijn blauwbessen mijn zoon
zei vader op vriendelijke toon
Maar pa, waarom zijn ze dan zwart ?
vroeg kleine Bart
Dat komt omdat ze nog groen zijn mijn zoon
zei  vader met lachende toon

23 september 2019

Vaarwel vriend

Veel te jong ging je heen
Jij was er één als geenéén
Levenslustig , altijd grappend en positief
velen hadden je lief
Nooit een blad voor de mond
zei de waarheid bij wie je ook stond
Je tweede vrouw bloeide open door uw zijn
met jou samenleven was een festijn
Een klein hartje maar een stoere man
met heel wat onder de hersenpan
Marc , je kwam als vakbondsman ooit bij me aanbellen
om me te vertellen
Dat als we dat en dat niet zouden doen de fabriek plat zou liggen
en dat was niet om dwars te liggen
Je was geen onbeschofte
maar zei :”dit is geen dreiging maar een belofte!”
Marc , je was een man met wie ik graag heb samengewerkt
dat was wederkerig en bleef niet onopgemerkt
Voor mij een kerel uit het goede hout gesneden
door velen aanbeden, door sommigen vermeden
Enfin Marc , je was altijd aanwezig en werd gezien
genoot ook aanzien
Een deugniet eerste klas
al vanaf je geboren was
Toen je aan je tweede vrouw vroeg wat zij aan je zou willen verfijnen
zei ze zonder schrijnen
minder ‘te’ Marc ,
je deed alles altijd ‘te’...
kocht bij de boodschappen ‘te’ veel
rookte ‘te’ veel
plaagde ‘te’ veel
Maar je kon het ‘te’ niet laten
hebt ons dan ook veeeeel ‘te’ vroeg verlaten….
Bij de laatste afscheidsrede werd dan ook gezegd ooh jeetje …
gedraag u daarboven een beetje ...
Je wou geen bloemen noch kransen
maar zag uit sociale bewogenheid andere kansen
Vroeg om het geld te storten op rekening van
kom op tegen kanker wat we ook deden dan
Marc merci om je te mogen kennen
door jou zal ik ooit Honfleur verkennen

 

22 september 2019

Weer weg

Zigzaggend vliegend
In de lucht wiegend
Wel honderd Huiszwaluwen boven de wei
vertelden tegen mij
We komen samen
leren elkaars roepnamen
Vangen nog lekker veel muggen en vliegen
voor we samen wegvliegen
Richting het warme zuiden
de ouderen zullen de weg aanduiden
met hun fijne piepgeluiden
Ze maken zich klaar voor de verre reis
de jongen hebben ondertussen hun vliegbewijs
Wat later zaten ze allen op de draad
ze hielden een laatste beraad
En dan zo ineens zeg
vlogen ze plotseling weg
In een rechte lijn , ja dat mag
het hoeft niet altijd zigzag
Vaarwel lieve Huiszwaluwen
blijf uit de jagers hun kluwen
Ik wens jullie veel moed
het ga je goed
Daar sta je dan
als vogelfan
Mijn hand doet nog gauw een afscheidsgebaar
in mijn buik wordt ik het gemis gewaar
en roep nog gauw ... 'tot volgend jaar'

21 september 2019

Lovend groen

Bomen genieten van hun laatste groen
bladeren hebben niet veel werk meer te doen
Bladgroenkorrels worden weldra opgezogen
waardoor mooie kleuren verschijnen voor onze ogen
Vooral rood en geel
zie je dan veel
De zomer nadert de eindmeet
de herfst zet zich gereed
Om één of andere reden hou ik onbewust
van die natuurlijke herfstrust
Altijd weer verbaasd
hoe de natuur met langzame haast
zich voorbereid
op een komende harde tijd
De natuur zit toch zo mooi in mekaar
hopelijk verprutsen we het niet zomaar
Laat het ons koesteren en verzorgen
zodat er ook nog natuur is voor morgen
Vaarwel zomerlief
welkom herfst mijn hartendief

19 september 2019

Het lot

De Houtduif zich van geen onheil bewust
wandelt naast de weg vol levenslust
Autobestuurders kijken verbaasd
ze rijden er vlak naast
Haar witte streep in de nek valt gelukkig op
anders reden ze gegarandeerd over haar kop
Ik stop de wagen wil haar wegjagen
Ze kijkt stappend en met rukjes naar mij
zet zich even verderop opzij
Weer net naast de baan
maar ze heeft met mij nog niet gedaan
Ik loopt er op af, het is te gevaarlijk zo naast de weg
ze kijkt nog even en vliegt dan weg
Echter laag over de grond
oei , pas op...er komt een auto aangegromd
Het remmen kwam te laat
De duif ligt nu vleugelslagend op de baan
het is een Beukenlaan
Moedeloos staan we voor de wagen
beiden met stomheid geslagen
Verdorie zeg, ik had beter verder gereden
dan had de duif nu niet geleden
Ja, het kan verkeren zei Bredero
van 't adviesbureau
En de filosoof had ook gelijk, je kunt kwaad doen
door goed te willen doen…

(fictief gedicht)
13 september 2019

Herinnering in woorden

Moeder vertelde vaak over grootvader die graag een pintje dronk
tot hij erin verdronk

’s Zondags was hij dan ook altijd goed gezind
gaf een borreltje aan ieder kind

Dat was zo een knijpje aan de kin
zulk borreltje mocht er wel in

Steevast vertrok hij dan gedwee
naar zijn stamcafé

Om zijn pintjes en borreltjes te gaan verteren
en veel later zattekes terug te keren

8 september 2019

Terug

Niet dat ik het bewust had gemist
maar toen ik het weer hoorde
en de geluiden door mijn oren boorde
voelde ik in mijn hele lijf dat ik het nog wist

Hoe mooi kan het toch klinken zonder te hinderen
het geluid van spelende kinderen
het kwam van ginderen
het blijft zelfs nazinderen

Vanaf nu klinkt het weer steevast altijd
na de middagmaaltijd
lachen , schreeuwen, springen
soms hoor je de kleintjes zelfs zingen

Toen kwam ik hem helaas weer tegen, de eeuwige zeurpiet
voor hem kan al dat lawaai niet
vakantie net achter de rug
en ’t gekrijs is daar al terug


Ik zeg hem dat ik me er niet aan stoor
integendeel, het zelfs graag hoor
‘t geeft energie …. leven in de brouwerij
man komaan zeg, wees toch blij

Ik stop het gesprek, zeg nog vlug salukes en goeiedag
denkend… ‘zeg, als dat al niet meer mag…’
is hij zijn eigen kleutertijd vergeten?
och, ik wil het niet weten

In de achtergrond ringelt nog even de bel
het kindergeluid verdwijnt nu snel
pure nostalgie op een eerste schooldag
ik voel bij mezelf zelfs een glimlach…

2 september 2019